اباعبدالله علیه السلام در شب عاشورا فرمود: من اصحابی بهتر و با وفاتر از اصحاب خودم سراغ ندارم. یکی از علمای بزرگ شیعه گفته بود: من باور نداشتم که این جمله را اباعبدالله فرموده باشد به این دلیل که با خودم فکر می کردم اصحاب امام حسین خیلی هنر نکردند، دشمن خیلی شقاوت به خرج داد.

امام حسین است، ریحانه ی پیغمبر است، امام زمان است، فرزند علی است، فرزند زهراست؛ هر مسلمان عادی هم اگر امام حسین علیه السلام را در آن وضع می دید، او را یاری می کرد. آنها که یاری کردند خیلی قهرمانی به خرج ندادند، آنها که یاری نکردند خیلی مردم بدی بودند.

یا اباعبدالله! ای کاش ما با تو بودیم و رستگاری عظیم پیدا می کردیم. معنایش این است که ای کاش ما در خدمت تو بودیم و شهید می شدیم و از راه شهادت، رستگاری عظیم پیدا می کردیم.

این عالم می گوید: مثل اینکه خدای متعال می خواست مرا از این غفلت و جهالت و اشتباه بیرون بیاورد. شبی در عالم

 رؤیا دیدم صحنه ی کربلاست و من هم در خدمت اباعبدالله آمده ام اعلام آمادگی می کنم. خدمت حضرت رفتم، سلام کردم، گفتم: یابن رسول الله! من برای یاری شما آمده ام، من آمده ام جزء اصحاب شما باشم. فرمود: به موقع به تو دستور می دهیم. وقت نماز شد.( ما در کتب مقتل خوانده بودیم که سعیدبن عبدالله حنفی و افراد دیگری آمدند خود را سپر اباعبدالله قرار دادند تا ایشان نماز بخواند.) فرمود: ما می خواهیم نماز بخوانیم. تو در اینجا بایست تا وقتی دشمن تیراندازی می کند، مانع از رسیدن تیر دشمن شوی. گفتم: چشم، می ایستم. من جلوی حضرت ایستادم. حضرت مشغول نماز شدند. دیدم یک تیر دارد به سرعت به طرف حضرت می آید. تا نزدیک من شد، بی اختیار خود را خم کردم. ناگاه دیدم تیر به بدن مقدس اباعبدالله اصابت کرد. در عالم رؤیا گفتم: استغفروالله ربّی و اتوب الیه عجب کار بدی شد! دیگر نمی گذارم. دفعه ی دوم تیری آمد. تا نزدیک من شد، خم شدم. باز به حضرت خورد! دفعه ی سوم و چهارم به همین صورت خود را خم کردم و تیر به حضرت خورد. ناگهان نگاه کردم دیدم حضرت تبسمی کرد و فرمود: ما رأیت اصحاباً ابرّ و اوفی من اصحابی(5) اصحابی بهتر و باوفاتر از اصحاب خودم پیدا نکردم.

در خانه ی خود نشسته و مرتب می گویید: «یا لیتنا کنا معک فنفوز فوزاً عظیماً» ای کاش ما هم می بودیم، ای کاش ما هم به این رستگاری نائل می شدیم. پای عمل به میان نیامده است تا معلوم شود که در عمل هم اینچنین هستید یا نه. اصحاب من مرد عمل بودند نه مرد حرف و زبان.

منبع: آزادی معنوی، شهید مطهری ص 171-174



توجه: این قطعه به پیشواز میلاد جان جانان تقدیم می‌شود.

 د . عر ض كر د م ا ز تو مسلئت مي نما يم به حق پد ر ا نت كه مر ا خبر د هي كه ا ين مفا و ز و بيا با ن ها ي بي آ ب ر ا بد و ن ز ا د و تو شه چگو نه مي پيما يي ؟ فر مو د من ا ين بيا با ن ها ر ا مي پيما يم بز ا د و ز ا د من د ر آ نها چها ر چيز ا ست ، عر ض كر د م چيست آ نها فر مو د د نيا ر ا  به تما مي آ ن بد و ن اسثنا ء مملكت خد ا مي د ا نم و تما مي مخلو ق ر ا غلا ما ن و كنيز ا ن و عيا ل خد ا مي بينم و ا سبا ب و ا ر ز ا ق ر ا به د ست قد ر ت خد ا مي د ا نم و قضا و فر ما ن خد ا ي ر ا د ر تما م ز مين نا فذ مي بينم . گفتم خو ب تو شه  ا ي ا ست تو شه تو ا ي زين العا بد ين (ع) و تو با ا ين ز ا د و مفا و ز آ خر ت ر ا مي پيما ئي تا به د نيا چه ر سد.

منبع : منتهي الما ل ا ز شيخ عبا س قمي صفحه 609

كيست

Powered By
  BLOGFA.COM